De Glitter and Doom Tour van Tom Waits lokte recensent Gijsbert Kamer naar Edinburgh. Daar trof hij een aansteller achter de microfoon aan. Bij het beluisteren van de live cd komt het allemaal weer boven. (20 november 2009)
Tags: gijsbert kamer, kunst, muziek, singer songwriter, tom waits
25 reacties, reageer
25 reacties
Harry Siers schreef op 4 januari 2010
Fijn dat de Volkskrant mijn verzoek om aan de technische kant van de reactiezaak te werken serieus neemt. Het is hartstikke leuk dat de lezer de kans wordt geboden te reageren op een recensie. Alleen moeten er dan geen technische hickups zijn. Niemand schrijft graag voor de kat zijn vagina om zijn/haar bijdrage vervolgens te zien verdwijnen in een zwart cybergat.
En Tommie Waitsio is en blijft de beste muzikant op aarde sinds Bach. Wat mij betreft tenminste. En als ik moet kiezen tussen Bach en Waits dan weet ik het wel. Voor mij op het onbewoonde eiland louter Waits. 20 cd's. Of zijn het er alweer 21? Van Closing Time tot en met Tom Waits Live. En nu maar zien of de Volkskrant de technische problemen inmiddels heeft opgelost, of dat mijn bijdrage nog immer tijdelijk in het zwarte gat van de technische problemen verdwijnt. Daar gaat ie.....
Harry Siers
Waits-admirer sinds 1986
Herman schreef op 6 december 2009
"Alsof hij God is". Bijna. In de nieuwe film van Terry Gilliam, de laatste film met Heath Ledger, speelt Tom Waits de duivel. Ik verwacht dat het een zeer populaire film gaat worden en Tom Waits' het imago van de duivel kan gaan uitbuiten. Daar past deze CD misschien wel bij.
Ronald schreef op 30 november 2009
Vind het werk ook niet om aan te horen. Geef mij Closing Time maar.
Ernst Clowting schreef op 27 november 2009
Beste kijkers/reageerders, reacties worden niet door ons weggehaald/gecensureerd. Er is al enige tijd een technisch porbleem waardoor de reacties zo nu en dan 'spontaan' verdwijnen. Erg vervelend, maar er wordt aan gewerkt.
Ernst Clowting, redactie VK.tv
Harry Siers schreef op 25 november 2009
Beste Waits-vrienden,
Laten we het die arme Gijsbert vergeven. Sommige recensenten worden zo langzamerhand misschien iets te oud om die ingewikkelde, aanstellerige muziek nog te blijven appreciëren. Al dat moeilijke beatbox-gedoe van Real Gone, dat is allemaal te moeilijk. Ol'55 wil men horen. En Martha. En Yesterday Is Here. "Man, zing eens een mooi liedje voor ons" ;-). Niet dat moeilijke Metropolitan Glide. Niet Clang Boom Steam. Veel te veel herrie aan het hoofd van de arme oudere jongere. Aan de andere kant: als ik Waits opzet (en dat doe ik vaak, van Closing Time tot en met Glitter and Doom Live), en mijn 84-jarige moeder is in de kamer, dan zegt ze regelmatig: Mooie muziek! Er is dus nog hoop op bekering tot het nieuwe (post-piano)werk van Waits! Ik heb trouwens de cd Glitter and Doom Live nog eens geëvalueerd, omdat Gijsbert zei de mooie liedjes te missen. Maar heeft hij een afwijkende persing gekocht dan? Als je rustige, melodische, lyrische nummers zoekt, zijn ze op deze plaat toch echt niet moeilijk te vinden. Hier komen ze. Nummer 4: Fannin Street, nummer 5: Dirt In The Ground, nummer 7: Live Circus, nummer 9: Falling Down, nummer 10: The Part You Throw Away, nummer 11: Trampled Rose (oe, dat zijn drie rustige "mooie liedjes" achter elkaar, als we nu maar niet in slaap vallen. Hè, gelukkig, daar komt dan Metropolitan Glide achteraan), nummer 13: I'll Shoot The Moon, voor dat nummer alleen al zou ik de plaat kopen (als u iemand heel enthousiast op zijn vingers hoort fluiten in Parijs, dan ben ik dat, maar dit terzijde), nummer 14: Green Grass en tot slot nummer 17: Lucky Day. Het kan niet op met de mooie rustige nummers (negen van de zeventien) zou ik zeggen. Maar ja, ik ben geen recensent van de Volkskrant.
Veel luistergenot bij Tom Waits - Glitter and Doom Live. Aantal sterren, wat mij betreft: zes. De zesde ster is verdiend met de extra cd met Tom Tales.
;-)
Raindog Harry
Wilfried Takken schreef op 24 november 2009
Ik kan de berichten pas lezen als ik een bericht plaats. Daarom plaats ik nu een bericht.
Dinand Kurz schreef op 23 november 2009
Beste Gijs,
Ook ik ben een fan in hart en nieren. Heb hem bezocht in Carre 2004 en beluister bijna dagelijks de concertregistratie van Glitter and Doom, Fox Theatre, Atlanta (en die van Carre). In Atlanta zingt hij geweldig mooie songs als Lost in the Harbour, Anywhere I lay my head, November, en ga zo maar door.
Buitengewoon bijzonder vind ik echter de opening met Lucinda/Ain't going down to the well.
Van uitzonderlijke kwaliteit (en talent natuurlijk) is zijn stemgebruik in dat nummer, dat ook nog eens te beluisteren valt in Black market baby. Daar kan geen enkele zanger aan tippen. En dan zwijg ik nog over de bijzondere inzet van instrumenten. Weergaloze muzikant! Onnavolgbaar. Alle andere muziek valt in het niets!
Jammer dat CD2 uitsluitend (af en toe erg slap) geouwehoer schijnt te bevatten. Leuk om een keer te horen, maar niet voor op de CD.
S. Vandenberghe schreef op 21 november 2009
Net zoals bij veel recensies vraag ik mij af, of voor recensenten het verschil tussen een recensie en een opinie nog wel helder is.
In Gijsbert's recensie vind ik toch wat persoonlijke opinie terug.
Ik vond de tournee aanstellerig,... Bone Machine is een mindere CD....
Je moet je de vraag stellen wat wil Waits vertellen met deze CD, en is dit gelukt.
Op zijn officiele website staat "Disc One is designed to sound like one evening's performance"
Mijn goede herinneringen aan de tournee, en Gijsbert's slechte komen terug bij het beluisteren. Opzet geslaagd denk ik dan.
Objectief gezien geeft deze CD inderdaad zeer goed weer hoe het was tijdens deze tournee.
"Disc Two is a bonus compendium called TOM TALES, which is a selection of the comic bromides, strange musings, and unusual facts that Tom traditionally shares with his audience during the piano set"
En dit is ook niet gelogen, want dat krijg je voorgeschoteld.
Wat Gijsbert doet is eigenlijk de tournee bespreken, en niet de CD registratie ervan.
Waits heeft nu 3 Live CD's waar mijn opinie (om duidelijk te zijn). is dat ze alle 3 mooi weergeven hoe Waits Live was in deze bepaalde periode.
Nog een laatste punt dat mij wederom stoort in Recensies van Waits zijn werk. Gijsbert schrijft :
"Waits wil duidelijk af van zijn imago als nachtclubzanger"
Dat wordt nogal moeilijk als de media hem iedere keer, en nu nog steeds in dit vakje proberen te stoppen, terwijl hij nu reeds bijna 30 jaar andere karakters neerzet.
Ook in deze 'recensie' is Gijsbrecht blijkbaar teleurgesteld dat het dat niet meer is.
(alhoewel hij een grote fan is)
Gerda Havertong schreef op 21 november 2009
Hoezo 'nog geen reacties'? Kutsite!
Eric schreef op 21 november 2009
@ kaaasgaaf:
Ik vind voetbal ook een vorm van kunst hoor :) Net als bij het bespelen van een muziekinstrument bevat het een combinatie van het kweken van intuitie gekoppeld aan spierbeheersing. Alleen heb je bij sport een meetbare uitslag en bij muziek niet. Maar ik snap waar je heen wilt, denk ik.
Ik denk dat appreciatie door een publiek heel wezenlijk is bij welke muzieksoort dan ook. Pop is daar niet anders in dan Jazz of klassieke vormen. Dat publiek kan dom zijn (hoe meet je dat overigens?), of klein zijn, maar ze hebben een smaak. Diversiteit is varieteit in smaken. Ze worden geraakt door wat ze horen. Dat een recencent het dan niet interessant vindt doet dan helemaal niet ter zake. Het doet pas ter zake als hij het werk zou gaan vergelijken in een poging er objectiveerbare vergelijkingen mee te maken.
Ik ben het met je eens dat een objectieve recensie lastig is, maar wat je wel kunt doen is beschrijven wat je ziet en hoort, zonder dat je daarin je eigen mening de toon laat zetten. Als ik de mening van Kamer weet, schiet ik daar dan iets mee op? Kan ik iets met het feit dat hij het aanstellerig vindt? Waar ligt zijn grens voor wanneer hij zoiets vindt? Waar ik meer aan zou hebben is als hij zou beschrijven wat er voor nummers op de CD staan, of dat er een bepaalde thematiek wordt gebruikt, of zoiets dergelijks.
De wijze van presenteren van Kamer staat los van zijn kennis van zaken en beoordelingsvermogen, die ik overigens geen van beiden ter discussie stel. Ik weet ook niet of het beoordelingsniveau van een recencent hoger is. Hij heeft misschien meer vergelijkend kapitaal, omdat het repertoirekennis groter is. Maar een oordeel vellen doe je op basis van harde criteria, en die mis ik, behalve dan persoonlijke. Dat maakt een voetbalwedsstrijd inderdaad anders: daar kun je in ieder geval de doeleffectiviteit van de beide partijen nog meten.
Authentiek? Wat is dat? Dat is al jaren een heikel thema in de popjournalistiek, zonder dat nou precies duidelijk is wat daarmee bedoeld wordt. Michael Jackson was authentiek in zijn inauthenticiteit, en dat geldt ook voor Britney Spears. Wat voor sommige mensen als namaak overkomt is deel van hun imago, het maakt hen op die manier authentiek, net als Tom Waits mede leeft van het feit dat men hem het label 'puur' opplakt.
Anenome schreef op 21 november 2009
'Nog geen reacties' staat er onderaan het filmpje. Heb net een uitgebreid commentaar geschreven waarin ik zowel Waits als Kamer verdedig (reuzeknap al zeg ik zelf), maar dat is blijkbaar in een virtueel zwart gat verdwenen. Reuzekut! Vk.tv, doe in godsnaam iets aan deze technische ongemakken, want ik heb wel iets beters te doen dan voor de kat z'n viool te typen, laat staan z'n tweede.
Anenome schreef op 21 november 2009
'Nog geen reacties' staat er onderaan het filmpje. Heb net een uitgebreid commentaar geschreven waarin ik zowel Waits als Kamer verdedig (reuzeknap al zeg ik zelf), maar dat is blijkbaar in een virtueel zwart gat verdwenen. Reuzekut! Vk.tv, doe in godsnaam iets aan deze technische ongemakken, want ik heb wel iets beters te doen dan voor de kat z'n viool te typen, laat staan z'n tweede.
Anenome schreef op 21 november 2009
'Nog geen reacties' staat er nu opeens. Heb net een commentaar geschreven die plots verdwenen is. Doe hier iets aan!
Kaaasgaaf schreef op 21 november 2009
En nu weer wel.
@ Eric: Elk commentaar is subjectief natuurlijk. En hoe enthousiast publiek reageert op een artiest kan je bij de beoordeling van die artiest meenemen, maar dat hoeft niet. Het publiek hoeft het niet te begrijpen. Sterker nog, wie weet zijn die mensen hartstikke dom. Het probleem van popmuziek is dat iedereen er een mening over heeft, net als bij voetbal. Maar popmuziek is kunst en voetbal niet. Immers, bij popmuziek kan je geen uitslag meten (of het zouden verkoopcijfers of bezoersaantallen moeten zijn), daarom is de waardering altijd een kwestie van smaak. Waar de pop-recensent zich zou moeten onderscheiden is 1. verstand van zaken, dat wil zeggen ruime achtergrondkennis en een open houding, 2. goed kunnen schrijven, goed zijn mening voor het voetlicht kunnen brengen. Een 'objectieve recensie', zoiets bestaat natuurlijk niet. Wél een 'goed onderbouwde mening'. Poprecensenten worden helaas steeds minder waardevol, omdat hun belangrijkste functies (mensen op iets moois wijzen, het kaf van het koren scheiden) overbodig zijn geworden in dit internet-meningkjes-tijdperk. Toch lees ik nog steeds graag recensies en essays door popjournalisten in kranten en bladen, aangezien het niveau bij hen als het goed is toch een stap hoger ligt. Gijsbert Kamer is een zeer goed journalist en schrijver en ik vind zijn filmpjes bij Vk.tv over het algemeen het kijken waard, al was het maar vanwege de onbeholpen presentatie (stotteren, haspelen, zweetplekken en vreemde edits). Ik wil maar zeggen, ik vind het uiterst sympathiek en authentiek overkomen en de Concerto is een vertrouwde plek om naar te kijken. Dit filmpje echter is wel héél erg rommelig in elkaar gezet. Het is mij totaal onduidelijk wat Kamer van de nieuwe live-plaat van Tom Waits vindt. Het laatste concert dat hij van hem bijwoonde was de performance te 'overdreven' (wat dat ook precies moge betekenen), dit wordt dan ondersteund met enkele beelden, waarbij we er maar van uit gaan dat dat beelden van desbetreffende optreden zijn en dat ze voor zich moeten spreken, moeten tonen wat Kamer precies bedoeld. Kamer is normaal een groot Waits-fan en heeft heel wat shows bijgewoond, maar die laatste keer viel tegen. Waarom? Wel, dat hebben we dus kunnen zien in die beelden. En dat optreden krijgt hij weer voor ogen als hij deze cd hoort. Nou, dat vind ik allemaal wel erg magertjes en wel érg in het subjectieve doorgeschoten. Dit is dus óf een compleet persoonlijke impressie zonder enige pretentie van een professionele onderbouwing, óf het is gewoon volstrekt onduidelijk overgebracht. Hoe dan ook is mij als 'zoekende consument' en potentiele koper van deze cd weinig duidelijk gemaakt.
Ik zal het zelf moeten uitzoeken.
Kaaasgaaf schreef op 21 november 2009
Ja, zie je. En nu staat er weer niks.
Eric schreef op 21 november 2009
Ik ben niet zo onder de indruk van het commentaar van de poprecenties die ik in de VK nogal eens voor mijn kiezen krijg. Het zijn vooral meningen ge-ent op de persoonlijke smaak van de recencent. Ik heb afkrakerig commentaar gelezen op groepen die een zaal enorm enthousiast kregen, en lyrisch commentaar op groepen die maar weinig loskregen. Waar baseer je je commentaar dan op? Op je verstand van muziek soms? Veel repertoirekennis hebben betekent niet automatisch dat je smaak ook beter ontwikkeld is of dat je bepalend kan zijn voor anderen.
Probeert de recencent soms een discussie los te maken? Maar met welk doel dan?
Het feit dat artiesten het zowiezo voor elkaar hebben gekregen om mensen aan zich te binden en iets voor die mensen te betekenen ontneemt recencenten elk recht op commentaar, vind ik. Ze kraken namelijk de smaak af van mensen van wie ze geen benul hebben waarom die betreffende artiest iets voor ze betekent. Ze blijven steken in een interpretatie daarvan, maar tonen er verder weinig respect voor.
Als je zo nodig commentaar wilt geven, blijf dan beschrijvend, maar houd je kritiek voor jezelf.
Kaaasgaaf schreef op 21 november 2009
@ Harry: Volgens mij heeft het met censuur niet te maken, deze site zuigt gewoon. Heb zovaak eerder reacties gegeven op filmpjes van vk.tv, maar de volgende dag zijn ze verdwenen en de dag erop staan ze er weer, etc. Geen pijl op te trekken. En dat terwijl commentaren bij dit soort filmpjes zo waardevol kunnen zijn. Ik bedoel, dat is het hele idee van zo'n site toch? Discussies op gang brengen. Maar goed, technisch rommelt het hier dus van alle kanten. Zo stond er toen ik net mijn vorige bericht plaatste, hier nog geen enkel ander bericht. Het leek dus alsof ik de eerste was. En nu ik weer kijk staat er een hele reeks van berichten onder me. Waren die net dan verdwenen, of waarom zag ik ze niet? En nu weer wel? Irritant verwarrend dit allemaal!
Kaaasgaaf schreef op 21 november 2009
Klinkt het 'aanstellerige' ook door in de muziek zelf en op welke manier dan precies? Ik vind dit eerlijk gezegd een beetje onduidelijk. Ben een groot Waits-fan, maar heb hem helaas nooit live mogen zien (ben maar een arme student, vandaar). Ook jammer dat er niets wordt gezegd over die tweede cd. Daar vertelt Tom Waits verhalen op, toch?
willem van kruijsdijk schreef op 21 november 2009
Wat krijgen we nou?
Ik zag het concert vorig jaar in Barcelona en was echt onder de indruk. Eindelijk weer eens een concert met echte muzikanten die echt muziek maken, waar virtuositeit totaal ondergeschikt is gemaakt aan sfeer, geen electronica, geen loopjes, maar uncheated. ( Ik ken een verhaal van iemand die ooit in NYC met Tom in de studio werkte waar aan hem werd voorgesteld een stukje gitaar uit een andere opname te gebruiken in een die beter was, maar waarvan dat stukje gitaar even wat minder mooi was. Maar Tom schijnt toen gezegd te hebben: No, that's cheating") !Ik denk dat Tom erg zo is en natuurlijk heeft hij een uitgesproken theatrale performance, maar dat mag, hij staat op een podium, hij vermaakt je en pakt je in. Wel ook heel mooie liedjes gehoord met alleen zijn piano. En dan een zoon op de drums, zonder poeha verder, en een andere zoon die een stukje klarinet speelde, kippenvel, maar dan vanwege de muziek, niet het sentiment. Ik heb erg veel concerten gezien op allerlei podia en in alle stijlen en soorten, maar dit was een van de beste.
En als je het over aanstellerig op de bühne hebt dan weet ik er wel een voor je hoor: Michael Jackson, maar over de doden niets dan goeds. Tom leeft gelukkig nog en is er de mogelijkheid om van echte onvervalste muziek te genieten die bij je binnenkomt.
Marc schreef op 21 november 2009
Ik vind "aanstellerig" het een vreemde kwalificatie voor een zanger acteur als Tom Waits. Hij staat toch zeker bekend als uitbundig en uitgesproken. Ik kan me voorstellen dat je de mooie liedjes mist. Dat is echter een kwestie van smaak.
groeten,
Marc
Harry Siers schreef op 21 november 2009
En als aanvulling: Gijsbert was met zijn oordeel over de performance destijds in Edinburgh letterlijk de enige recensent in heel Europa die kritische kanttekeningen plaatste bij de show die hij bijwoonde. Op zich is dat goed, kritisch zijn in plaats van mee te praten met alle anderen. Maar zijn recensie verbaasde me toch hogelijk. Elke recensie van de Amerikaanse én de Europese tournee was lyrisch. Een mesmerizing, betoverende performance, een sterke uitvoering van de songs, zei het dat uiteraard gitarist Marc Ribot door veel verstokte fans node werd gemist. De recensie van Kamer viel uit de toon. Zelfs de plaatselijke krant van Edinburgh die hetzelfde concert versloeg als het concert dat Gijsbert had bijgewoond, schreef Tom Waits de hemel in. Zelf heb ik de twee concerten in Parijs in de Rex bijgewoond. Ontroerend, verbluffend, mindblowing, zo goed. Vrienden van me hebben de shows gezien in Amerika, Dublin, Praag, Barcelona. Niemand die ook maar enige kanttekening plaatste bij wat Tom Waits hen voorschotelde. Daarom was de recensie destijds in de Volkskrant opvallend. En nu, bij de introductie van de nieuwe live cd van Waits herhaalt Gijsbert zijn kritiek. Aanstellerig. Ik kan het moeilijk plaatsen. Maar dat kon ik ook bij de recensie in 2004 van Martin van Amerongen in de NRC, die na het verschijnen van Real Gone schreef dat hij de mooie, melodische liedjes miste op die plaat. Verbijsterend. Had hij watten in zijn oren toen hij de cd luisterde in de platenzaak? Of had hij slechts drie liedjes geluisterd, en moest hij toen naar huis om te koken of zo? Ik bedoel: er staan 15 liedjes op die plaat. Daarvan zijn er vijf zeer melodisch, rustig en ontroerend mooi: How’s It Gonna End, Dead And Lovely, Trampled Rose, Green Grass, Day After Tomorrow. Hoeveel meer moois wil je op een plaat ontvangen voor je 20 eurootjes?
Kortom: zelfs een gerespecteerd en goed recensent als Gijsbert Kamer slaat de muzikale plank wel eens mis. Dat Kamer een groot Waits fan is, is duidelijk. Lees zijn boek Pophelden, met een foto van Tom op de cover en met veel bladzijden gewijd aan de beste muzikant sinds Johann Sebastian Bach. Laten we hem deze misstap vergeven Waits-vrienden! ;-)
Harry
PS: Deze twee reacties waren gisteren ook geplaatst, samen met een reactie van een zekere Marco. De reacties zijn gisteravond weggehaald. Waarom? Omdat ze kritiek plaatsen bij de recensie van Gijsbert? Geen censuur toch hoop ik bij de Volkskrant? Gijsbert mag Tom Waits een aansteller vinden, maar wij fans mogen toch hoop ik schrijven dat we dat onzin vinden? Ondersteund door argumenten? Ik hoop dat Marco's reactie terug wordt geplaatst, door de Volkskrant of door Marco zelf.
Harry Siers schreef op 21 november 2009
Ja, Gijsbert Kramer. Hij mag deze mening hebben, natuurlijk. Slordig was wel
dat hij in zijn recensie in de krant destijds niet eens de namen wist van de
muzikanten die Waits begeleidden. Althans van de contrabassist. Zo'n hele
grote fan is hij dus ook weer niet ;-)
Harry
Marco schreef op 20 november 2009
Aanstellerig?
Heb het gevoel dat fans als Gijsbert toch zijn blijven steken bij de romantische barpianist van weleer.
Mooie liedjes en zo
Ben in Parijs en Dublin geweest. Natuurlijk had ik ook liever Ribot en Brain gezien. Omar Torres gaf een aardige latin groove maar was toch te braaf om Ribot te doen vergeten. Ik zag in Waits' performance passie, geen aanstellerij. Een concert van Waits is nartuurlijk zowel muziek als theater. The Eyeball Kid in Parijs was brilliant met als toegift een prachtige golfswing. Hole in One for yours truly!
De nieuwe versie van Dirt In The Ground!! Het charmante I Shoot The Moon in Dublin!
Zoveel highlites!
Nooit een fan geweest van tempo wisselingen in een song (maar Lucinda/Aint Goin Down werkte als een roestige chaingang. Kon wedijveren met Hoist That Rag, de opening van de Real Gone Tour.
Dan heeft Tom Engelshoven in Oor toch een mening die meer overeenkomt met wat ik vorig jaar zelf heb ervaren.
Hey Harry! Zeer genoten van je optreden vorige week in Amersfoort!
Waits in het Nederlands! Bedankt voor de demo!
Harry Siers schreef op 20 november 2009
En als aanvulling: Gijsbert was met zijn oordeel over de performance destijds in Edinburgh letterlijk de enige recensent in heel Europa die kritische kanttekeningen plaatste bij de show die hij bijwoonde. Op zich is dat goed, kritisch zijn in plaats van mee te praten met alle anderen. Maar zijn recensie verbaasde me toch hogelijk. Elke recensie van de Amerikaanse én de Europese tournee was lyrisch. Een mesmerizing, betoverende performance, een sterke uitvoering van de songs, zei het dat uiteraard gitarist Marc Ribot door veel verstokte fans node werd gemist. De recensie van Kamer viel uit de toon. Zelfs de plaatselijke krant van Edinburgh, die hetzelfde concert versloeg als het concert dat Gijsbert had bijgewoond, schreef Tom Waits de hemel in. Zelf heb ik de twee concerten in Parijs in de Rex bijgewoond. Ontroerend, verbluffend, mindblowing, zo goed. Vrienden van me hebben de shows gezien in Amerika, Dublin, Praag, Barcelona. Niemand die ook maar enige kanttekening plaatste bij wat Tom Waits hen voorschotelde. Daarom was de recensie destijds in de Volkskrant opvallend. En nu, bij de introductie van de nieuwe live cd van Waits herhaalt Gijsbert zijn kritiek. Aanstellerig. Ik kan het moeilijk plaatsen. Maar dat kon ik ook bij de recensie in 2004 van Martin van Amerongen in de NRC, die na het verschijnen van Real Gone schreef dat hij de mooie, melodische liedjes miste op die plaat. Verbijsterend. Had hij watten in zijn oren toen hij de cd luisterde in de platenzaak? Of had hij slechts drie liedjes geluisterd, en moest hij toen naar huis om te koken of zo? Ik bedoel: er staan 15 liedjes op die plaat. Daarvan zijn er vijf zeer melodisch, rustig en ontroerend mooi: How’s It Gonna End, Dead And Lovely, Trampled Rose, Green Grass, Day After Tomorrow. Hoeveel meer moois wil je op een plaat ontvangen voor je 20 eurootjes?
Kortom: zelfs een gerespecteerd en goed recensent als Martin van Amerongen of Gijsbert Kamer slaat de muzikale plank wel eens mis. Dat Kamer een groot Waits fan is, is duidelijk. Lees zijn boek Pophelden, met een foto van Tom op de cover en met veel bladzijden gewijd aan de beste muzikant sinds Johann Sebastian Bach. Laten we hem deze misstap vergeven, Waits-vrienden! ;-)
Harry Siers (Raindog Harry)
Harry Siers (Raindog Harry) schreef op 20 november 2009
Ja, Gijsbert Kamer. Hij mag deze mening hebben, natuurlijk. Slordig was
wel dat hij in zijn recensie in de krant destijds niet eens de namen wist
van de muzikanten die Waits begeleidden. Althans de naam van de
contrabassist. Zo'n hele grote fan is hij dus ook weer niet ;-)
Raindog Harry
Boten in problemen door waterpeil grachten
Door de hevige regenval van de afgelopen dagen stond het water in de ...
Monumentaal album van Arcade Fire
Kandidaat voor beste plaat van het jaar: 'The Suburbs', het derde album van ...
Jan Mulder: statement
In Amsterdam is een wonder gebeurd: het Stedelijk Museum is open. De nieuwe ...
Dominee Gremdaat: mag Tineke jokkebrokken?
Minister Tineke Huizinga liet zich per privéjet vanuit Italië naar Den Haag ...
CDA zakt in peiling verder weg dan ooit
Het CDA zou vijftien zetels behalen als er nu Tweede Kamerverkiezingen ...
Dominee Gremdaat: het theaterseizoen is begonnen
Met de Uitmarkt afgelopen weekeinde is het theaterseizoen begonnen. Maar ...
Jailbreaken, of: hoe kraak ik een iPhone/iPad
Wie een iPhone of iPad heeft, zit vast aan door Apple bepaalde programma's. ...
Smeltende gletsjer onthult lijk
Ruim twintig jaar na een klimongeluk is in het smeltende ijs van een ...
Crisis in CDA brengt formatie in zwaar weer
De onderhandelingen tussen VVD, CDA en PVV over de vorming van een nieuw ...
CDA-fractie wil onderhandelingen voortzetten
De hele CDA-fractie heeft besloten de onderhandelingen met VVD en PVV te ...
RSS
RSS